Na „Geburstagu” u s. Dulcissimy

Siódmy dzień lutego to data szczególna dla wspólnoty Zgromadzenia Sióstr Maryi Niepokalanej w Raciborzu-Brzeziu. To właśnie tego dnia obchodzone są urodziny siostry Dulcissimy. W tym roku przypadła już 116. rocznica jej urodzin.

Siostra Dulcissima urodziła się w 1910 roku, a zmarła zaledwie 26 lat później, po długiej i ciężkiej chorobie. Choć żyła krótko, zapisała się w pamięci wielu ludzi jako osoba wyjątkowa. Dziś jest sługą Bożą i kandydatką na ołtarze, a w Raciborzu-Brzeziu darzona jest szczególną czcią.

Urodzinowe świętowanie ma już swoją piękną tradycję. Co roku rozpoczyna się ono spotkaniem z dziećmi. Tym razem było ich około czterdziestu. Nie zabrakło urodzinowego tortu, kolorowych czapeczek oraz wspólnego zapalenia zimnych ogni przy grobie siostry Dulcissimy. Na torcie widniało jej zdjęcie oraz słowa: “Siostro kochana z ufnością błagamy, naucz nas chodzić Jezusa śladami i nieustannie módl się za nami, a na zakończenie dzieci zrobiły sobie pamiątkowe zdjęcie z siostrami Mariankami na tle urodzinowego baneru z s. Dulcissimą.

Później przyszedł czas na rozmowy przy kawie i herbacie, co stało się okazją do dzielenia się świadectwami związanymi z s. Dulcissimą. Dzięki temu mogłem poznać dwóch kapłanów archidiecezji katowickiej, bracia kapłani– ks. Teodor i Sylwester Suchoniowie. Opowiadali oni świadectwa swoje i osób, które spotkali na swojej drodze, także te związane z s. Dulcissimą. Wiele osób mówiło także o tym, jak bardzo wpłynęła ona na ich życie i jak stała się dla nich duchową przyjaciółką.

Ogromną rolę w pielęgnowaniu pamięci o siostrze Dulcissimie odgrywa s. Małgorzata Cur ze Zgromadzenia Sióstr Maryi Niepokalanej. To ona czuwa nad dokumentowaniem świadectw, zapisywaniem łask i przekazywaniem tych treści dalej, również za pośrednictwem mediów społecznościowych.

Po długich rozmowach przyszedł czas na wspólną modlitwę przy grobie siostry Dulcissimy. Tego dnia było tam wyjątkowo wielu ludzi. Grób tonął w kwiatach i zniczach, a wierni przychodzili, by w ciszy powierzać jej swoje intencje. Wielu z nich doświadcza różnych łask, które są skrupulatnie spisywane i stanowią część trwającego procesu beatyfikacyjnego.

Była także okazja do wspólnej modlitwy z ks. Markiem z Nowego Bytomia, wielkim przyjacielem siostry Dulcissimy, który przyjechał wraz z wiernymi ze swojej parafii. Centralnym punktem dnia była jednak Eucharystia w intencji o beatyfikację s. Dulcissimy, w intencji kapłanów, w intencji księdza Pawła z Wrocławia i jego rodziców, który dziękował za 42 lata swojego życia, czy o łaskę zdrowia dla ks. Piotra. Bardzo ważne było dla mnie to, że mogłem tej Mszy świętej przewodniczyć, a homilię wygłosił ks. Bogusław Jonczyk, proboszcz parafii św. Józefa Robotnika w Zgodzie. Na początku zaznaczył, że czuje się jak „proboszcz siostry Dulcissimy”, ponieważ to właśnie tam s. Dulcissima się urodziła i w kościele parafialnym przyjęła chrzest. W poruszających słowach mówił o jej życiu, całkowitym jej oddaniu Jezusowi oraz o cierpieniu, jakie przeżywała w czasie choroby.Podkreślał, że choć siostra Dulcissima przebywała w Brzeziu zaledwie trzy lata i z powodu choroby rzadko opuszczała swój pokój, stała się osobą powszechnie znaną i bliską mieszkańcom. Ofiarowywała swój ból i cierpienie w ich intencji, a także w intencji kapłanów. Nawiązując do Ewangelii, w której Jezus zachęca uczniów do odpoczynku, ks. Bogusław mówił o „pustyni” w życiu siostry Dulcissimy. Jej pustynią był pokój, w którym spędzała długie miesiące choroby — miejsce samotności, bólu i zamknięcia w czterech ścianach. Jednak ta pustynia nie była ucieczką, lecz przestrzenią głębokiego spotkania z Bogiem. Kapłan przestrzegał także przed współczesnym zagłuszaniem ciszy — przed nadmiarem bodźców, mediów społecznościowych i internetu, które często nie pozwalają człowiekowi wejść w prawdziwą ciszę i spotkać się z Bogiem.

Wśród osób, które uczestniczyły we Mszy świętej były osoby, które bardzo cenią sobie s. Dulcissimę. Wielu z nich regularnie odwiedza grób siostry Dulcissimy i nazywa się jej przyjaciółmi. Czują jej obecność i działanie w swoim codziennym życiu.

Na zakończenie padło zaproszenie do modlitwy o jej beatyfikację oraz do pamięci o siostrze Dulcissimie — tej, która nieustannie pamięta o tych, którzy do niej przychodzą.

ks. Łukasz Romańczuk

2026-02-08 00:18

NIEDZIELA WROCŁAWSKA

Na „Geburstagu” u s. Dulcissimy